OTTO NAUJACK

Otto Naujack przybył do Olsztyna w 1880 roku. Był mistrzem rzeźnickim i jednym z najbardziej rzutkich olsztyńskich przedsiębiorców z początku XX wieku. Najpierw prowadził sklep z wędlinami przy obecnej ulicy Kołłątaja (ówczesna ulica Krzywa) a nie był to jedyny sklep, jaki tu posiadał. Po otwarciu nowoczesnej rzeźni miejskiej i zakładów mięsnych przy Alei Wojska Polskiego ( ówczesna ulica Królewiecka) Otto Naujack nie był już konkurencyjny w tej branży. W 1895 roku, w dokumentach jest wymieniany jako właściciel cegielni na Zatorzu przy ulicy Kolejowej. W szybko rozrastającym się wówczas Olsztynie, branża budowlana była jedną z najprężniej rozwijających się.

Otto był również jednym z najpoważniejszych rentierów w Olsztynie, właścicielem kilkunastu kamienic czynszowych, a za czasów burmistrza Oskara Beliana – radnym miejskim. To jego cegielnia, wraz z cegielnią Maxa Liona, dostarczała cegieł na budowę kościoła Najświętszego Serca Jezusowego w Olsztynie. Majątek Naujacka powiększały również trafne decyzje na rynku obrotu nieruchomościami.  Po pierwszej wojnie światowej majątek Otto zmniejszył się z powodu kryzysu i szalejącej inflacji. W roku 1921 Naujack był właścicielem siedmiu kamienic a w roku 1924 - jedynie dwóch.

Żoną Naujacka była Anna Berta Winkler, poślubiona tuż po przyjeździe młodego przedsiębiorcy do Olsztyna. Otto i Anna na pewno mieli córkę, nie jest wykluczone, że synem Otto był również Paul Naujack, wymieniany w latach 30 jako właściciel kamienic swego domniemanego ojca. Ostatni raz Otto Naujack widnieje w niemieckich księgach teleadresowych w 1932 roku.

Do najpiękniejszych kamienic Naujacka w Olsztynie należą: secesyjna kamienica (przy ulicy Dąbrowszczaków 3), Villa Fortuna (przy ulicy Dąbrowszczaków 10) oraz kamienice przy ulicy Mickiewicza i Warmińskiej.