Wiersze Jacka Bały, młodego debiutana, poruszają szereg spraw egzystencjalnych w sposób dojrzały, oczywiście na miarę młodej dojrzałości.
Autor zdaje sobie sprawę, że nie sposób żyć pod niebem informacyjnym "oblepionym gazetami", pod niebem pustym, gdzie Boga chyba - prawie - być może na pewno - nie ma; na ziemi, w którą "wsiąkamy" - jak wszyscy i wszystko, i gdzie człowieka stale jest "o jedną kreskę mniej". Nie sposób żyć, więc trzeba o tym mówić. Wielka jest wrażliwość tego chłopca. I wielką jest moja ufność, że jej nie straci.

Tamara Bołdak-Janowska