Tomik Mileny Piskorskiej to drugi, wydany w serii "Owocarnia", debiut poetycki. Wiersze Mileny to zapis czasu, który łączy świat dziecka ze światem kobiety. Dziewczynka zaczyna wchodzić na "stuletnie schody" z bardzo wyraźnym przeczuciem świata i z próbą jego indywidualnego określenia. Ta poezja nie jest jeszcze świadectwem nowego odczuwania świata, ale Milena-kobieta zakreśla swoją wyobraźnią poetycką coraz szersze kręgi, znacznie przekraczające doświadczenia dzieciństwa. Jej intuicja literacka już w tym wczesnym okresie wydaje się być godna uwagi.
 

Marcin Cielecki, uzdolniony poetycko olsztyński licealista, w prosto budowanych, komunikatywnych wierszach poszukuje prawdy o sobie, jak tylu przed nim ­- zafascynowanych i przerażonych słowem, światem, życiem – znanych i nieznanych poetów. W tym szczerym, intymnym dzienniku z okresu dojrzewania zapisana jest cała gama nastrojów od samouwielbienia po nienawiść, od narcystycznego zapatrzenia po autopogardę. Właściwie cały świat, inni ludzie istnieją tylko po to, by bohater mógł smakować własne / potwierdzone lub zanegowane / jestestwo. Poeta stawia podstawowe pytania: kim jestem, czym jest prawdziwe życie, dlaczego ja to ja lub ktoś inny. Stare, przeklęte problemy tożsamości, realności, autentyczności... Wzruszająca i przekonująca artystycznie jest ta podróż młodego człowieka po wtajemniczenie, ponieważ jej efektem nie są tylko intymne nastroje, lecz zapis spełnionego pierwszego doświadczenia poznania siebie i świata.

Kazimierz Brakoniecki